چگونه مساله بیکاری را ریشه ای برطرف کنیم؟


وضعیت بیکاری در کشور ما دستکم 2 دلیل اساسی دارد که نبود ساختارهای مناسب اقتصادی و نداشتن نیروهای متخصص و توانمند ازجمله آنها است.


به گزارش «میدون»، جامعه ما همواره در ایجاد اشتغال و رفع مساله بیکاری با مشکل روبرو بوده است یعنی همیشه بخش زیادی از جویندگان کار و فارغ التحصیلان از دسترسی به کار مناسب با مشکل روبرو بوده اند.
برای رفع بیکاری باید زمینه های ایجاد کار در جامعه فراهم شود و مراکز پایدار اقتصادی و خدماتی در جامعه ایجاد شود به عبارتی وقتی کارخانه ها، واحدهای تولیدی، کشاورزی، صنعتی و خدماتی قدرتمند و کافی وجود داشته باشد به طور مسلم میزان فرصت های شغلی نیز زیاد خواهد شد.
در بخش صنعت، هنوز اتکا به خارج وجود دارد، مواد اولیه بیشتر کارخانه ها از خارج وارد می شود و این واحدها در دوره های تحریم میزان وابستگی خود را بیشتر نشان می دهند.
تجهیزات و امکانات این بخش هنوز بروز رسانی نشده است و ورود تکنولوژی به این حوزه به کندی انجام می شود و در این وضعیت به طورطبیعی خیلی از خطوط تولید نمی توانند به طور کامل از ظرفیت های خود استفاده کنند.
بنابراین نه تنها در این بخش ها نمی توان به جذب نیروی جدیدی امیدوار بود بلکه نیروهای حاضر نیز با کاهش فعالیت یا تعطیلی خطوط؛ با احتمال اخراج و تعدیل روبرو خواهند شد.
در بخش های دیگر مانند کشاورزی نیز چنین وضعیتی وجود دارد یعنی کمتر تجهیزات و امکانات این بخش ها پاسخگوی جذب اشتغال بیشتر است.
در این بخش خیلی از روستاهای کشور به خاطر نبود زیر ساخت های روستایی و زندگی، درآمد کافی، امکانات بهداشتی و درمانی و آموزشی به شهرها مهاجرت می کنند و روستاها به عنوان محل تولید خالی از سکنه می شوند.
مهاجرت این روستاییان به شهرها، برشمار بیکاران جامعه شهری می افزاید و خیلی از آنان نیز به شغل های کاذب روی می آورند و زمینه های آسیب های اجتماعی را فراهم می کنند.
بنابر این برای رفع بیکاری و ایجاد اشتغال باید زیر ساخت های تولید و خدمات کشور آماده شود و همزمان به آموزش مهارت های مختلف جامعه به دانش آموزان و دانشجویان اقدام کنیم.
وقتی شرایط برای ایجاد اشتغال و تولید آماده شود نیروهای متخص نیز باید برای کار در این مراکز تربیت شوند. در زمان حاضر خیلی از واحدها نیاز به نیروی انسانی دارند اما نیروی ماهرو متخصص در جامعه به طور کافی وجود ندارد.
تربیت نیروهای ماهرو متخصص در هر رشته ای به طور طبیعی از وظایف مدارس، دانشگاه ها و سپس نهادهای مربوطه بیرون و تا حدودی همین دستگاه های متقاضی جذب نیروی کار است.
در هرسه یا چهار دستگاه یاد شده، مشکل آموزش محتوا به نیروهای انسانی وجود دارد. یعنی دانش آموزان در مدارس، مهارت کافی را کسب نمی کنند زیرا محتوای آموزشی، برنامه آموزش و در مجموع سیاست های آموزشی چنین امکانی برای فراگیری این مهارت ها ایجاد نمی کند.
دانشگاه ها نیز دانشجویان را در طول تحصیل توانمند و ماهر تربیت نمی کند. دستگاه های خارج از این دو وزارتخانه  مانند سازمان فنی و حرفه ای و حتی خود کارخانه های متقاضی جذب نیروهای متخصص نیز دوره های آموزشی درخوری برای این فارغ التحصیلان ترتیب نمی دهند.
برای رفع مشکل بیکاری، مهم ترین عامل تربیت نیروهای متخصص و توانمند است که بخش زیادی از آن در مدارس، دانشگاه ها و سایر دستگاه های ذیربط تحقق می یابد.
برای داشتن چنین نیروهایی هرکدام از این دستگاه ها باید وظایف خود را به درستی انجام دهند و با تدوین محتوای آموزشی کاربردی و هم چنین ایجاد زمینه های شرکت فراگیران در آموزش های کاربردی، زمینه های توانمندسازی متقاضیان را فراهم آورد.
به طور طبیعی واحدهای تولیدی و غیرتولیدی برای جذب نیرو به دنبال افراد توانمند هستند و چنین نیروهایی جذب می کند و این مساله از جمله حقوق آنهاست تا به بهترین بهره وری و تولید برسند.
برای ایجاد اشتغال پایدار باید مثلث مدرسه، دانشگاه و واحدهای کار و تولید به درستی فعالیت کنند زیرا ناکارآمدی هریک از آنها می تواند مهارت آموزی و توانمندسازی نیروهای انسانی را با مشکل روبرو کند.

یادداشت از: علی حبیبی

انتهای پیام/

پست های مرتبط

نظرات (0)

ثبت نظر جدید

logo-samandehi